merobe

MIJN PAPA door SISKA (2e dochter)

 MIJN PAPA,

 Die zo veel uit werken ging toen we nog klein waren, om voor ons te zorgen,
Die er zo vroeg alleen voor kwam te staan, omdat onze mama veel te vroeg is gestorven,

 

 Die mij meenam naar het café in Zeebrugge, om bij de vissers garnalen en droogvis te kopen,
Die op een dag kwaad achter mij aanliep en toen we over een hegje sprongen verkeerd neerkwam en zijn voet brak,
Die de konijnen, waar ik aan gehecht was, meenam naar Guust, die ze een klop gaf en met hun pootjes aan de waslijn hing om uit te druppelen,
Die zo zwijgzaam was, zo’n man zonder veel woorden, die sober leefde en die het hart op de goede plaats had,
Die mij 500 frank zakgeld gaf in de week en zei: “trek er je plan maar mee!”
Die zorgde dat ik kon gaan studeren en op kot gaan in Gent,
Die parkieten hield en kanaries,
Die echt Vlaams bloed in zijn aderen én een Vlaamse leeuw op zijn auto had!
Die met ons gezinnetje de wandelmars van Diksmuide ging doen,
Die ons dan meenam langs de IJzer, met boterhammen voor onderweg,
Die als leus had: Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Christus!
Die, toen ik belde dat Jogi, ons eerste kind, geboren was, tegen mij zei:
“Dan kom ik wel nog eens kijken”
Die Roos heeft leren kennen en toen nieuwe hobby’s ontdekte,
Die zo begaan was met arme landen,
Die zo trots was op zijn videoreportages van Oekraïne en de Filipijnen,
Die wel eens opbelde en dan zei:”Alles goed met jullie? Met mij wel…”
Die de dag voordat hij stierf nog zó opgewekt was,
Die zei: “Ja, hoor, met mij alles goed!”
Die nog een halve pannenkoek met ons at en aan de kinderen vroeg:
“Wat gaan jullie doen vanavond?
“Vissen” zei Jogi.
(de vis die hij die avond gevangen heeft)

Die ons een dag later, temidden van zijn familie, vredig heeft verlaten,
Die nog zo graag naar Santiago op bedevaart had willen gaan, maar die vurige wens kan helaas niet meer doorgaan,
Papa, rust zacht, ik zal je missen…  

MEDARD, MIJN ECHTGENOOT door ROSANE

Je zal in ons hart en in onze gedachten blijven voortleven.

Na het overlijden van je eerste vrouw, zijn wij samen 20 jaar gelukkig geweest. Wij vulden elkaar aan. Jij de stuwende kracht en ik de uitvoerende kracht. Samen hebben wij mooie tijden en dromen beleefd.

 

Je was welgemoed, geduldig en gedienstig. Geen mooiprater, maar een eerlijk mens die zijn gedacht durfde te zeggen, wat niet altijd in dank werd afgenomen.
Je hield van eenvoudige dingen: een wandeling in het bos, een fietstocht, een terrasje, een praatje met vrienden en kennissen.

 Je interesseerde je voor je medemens en droeg je steentje bij in Oekraïne en de Filipijnen om daar enkele projecten voor minderbedeelden te steunen. Geen reizen om enkel de toerist uit te hangen, maar liefst om contact te zoeken met de bevolking.

 

Sedert april 2007 heb je een moedige strijd geleverd tegen een kwaadaardige ziekte: longkanker.
Je had nog zoveel plannen, die je één voor één moest laten vallen, maar nooit heb je daarover geklaagd. Je had bewegingsvrijheid nodig en het viel je zwaar die vrijheid beetje bij beetje te moeten opgeven. Moedig bleef je hoop koesteren en probeerde iedereen ervan te overtuigen, dat er nog toekomst was. Tot op het einde ben je optimistisch gebleven, maar geleidelijk aan namen je krachten af.
Zo heb je in het AZ St. Jan na 12 dagen de strijd moeten opgeven. Zachtjesaan ben je ingeslapen in het bijzijn van mij en je drie kinderen: Veerle, Siska en Hans.
Wij zullen je allemaal missen, maar je zal in ons hart en in onze gedachten blijven voortleven.  

VAARWEL, MEDARD door Dominiek Segaert

Vaarwel Medard… en tot ziens...

 Medard kwam een goede tien jaar geleden samen met Rosane in ons leven. Het was al snel duidelijk dat door zijn interesse in het cultuurleven van Knokke-Heist en in het bijzonder het Davidsfonds, onze wegen meer dan oppervlakkig zouden kruisen.
Medard was immers een enthousiasteling die warm liep als hij tegen onrechtvaardigheid het wapen van solidariteit en inzet kon plaatsen.
Medard had een uitgesproken interesse in het kennismaken met en ontdekken van nieuwe mensen die er niet zomaar op los leefden, maar die via kleine en soms minder kleine dingen iets wilden betekenen voor de kleinste mensen van deze wereld. In Europa vooral Oekraïne en later de Filippijnen. Medard was gedreven, nerveus, vaak gehaast om het toch allemaal te kunnen meemaken en om het onderste uit de kan te halen… Ja, hij kon zijn waar aan de man brengen.
En zo kwamen we bij Rosane en Medard met de vele verhalen over de Filippijnen en onze verslaving aan. Ontelbare malen kwamen Medard en Rosane bij ons, Leah en ik, op bezoek en ook bij pa en ma in Knokke en later zelfs over de Europese grenzen heen, tot wel driemaal toe naar het verre land, de Filippijnen, waar hij al in 2002 zijn hart verloren had, maar al ruim vooraf aan het plannen was.
Medard was iemand die concrete maar kleine projecten wou waarmaken. Hij hield ook van zijn Vlaanderen en de vele dorpjes en de mensen. De vele uitstapjes die we met hem mochten meemaken doorheen het Vlaamse landschap zullen we nooit vergeten.
Zijn engagement met Rosane voor Oekraïne alsook voor de Filippijnen resulteerde in het inzamelen van kledij, schoolbenodigdheden voor de armsten der armen die hem graag zagen komen. Toen hij op de Filippijnen al dat moois en bruikbaars zelf mocht bezorgen met Vriendschap voor de Filippijnen, wist hij vaak met zijn emoties geen blijf. Hoe is het mogelijk dat er zoveel onrechtvaardigheid bestaat? Maar zijn druppel op de spreekwoordelijke hete plaat, maakte de plaat toch in elk geval frisser en een beetje leefbaarder voor de Filippijnse kinderen en jongeren. Medard was de rechterhand van Rosane die de ene film na de andere over zijn tweede land, de Filippijnen, maakte. Hij haastte zich om toch maar zoveel mogelijk de films de tonen maar dan telkens met een boodschap. Op de alternatieve reisbeurs voor Azië, Belasia, mochten we drie maal samenwerken en de Filippijnen promoten. Medard bracht er al zijn kaarten en boeken mee… Samen met Rosane was hij een trouwe figuur in de Filippijnse organisaties en hielp hij steeds mee met Vriendschap voor de Filippijnen.
Hij maakte ook veel vrienden op de Filippijnen en toen we het nieuws meldden via de telefoon konden weinigen het geloven. Is ie gestorven? We zullen aan hem denken en Rosane en voor hem bidden, was het spontane antwoord. We zien hem nog fietsen, klimmen, stappen, trekken, vastknopen, herstellen en ook genieten van een lekkere maaltijd met een frisse pint, want wijn, dat was niet aan hem besteed. Hou het maar eenvoudig. En zo is hij ook van ons heengegaan. Toen vorig jaar de ziekte hem te pakken kreeg en er aanvankelijk veel hoop was, bleef hij zich sterk houden en vechten… Zelfs tot de laatste weken toen we hem nog in Knokke zagen, leek hij te geloven op genezing… Tot vorige week.
Nu is het  stil rondom ons en wuiven de palmbomen op de Filippijnen je na alsof ze willen zeggen: je hebt hier de wind van achter gehad en we zullen je het allerbeste toewensen op je laatste hele grote reis naar de Schepper. Medard, dank dat je er was voor ons en voor die kleine mensen die al genoeg hadden aan een gesprek en balpen of t-shirt uit je rijke verzameling. Nu nog staat er zeker nog ergens een doos klaar om schoolbenodigdheden in te zamelen. Jij was ook een school en we zijn blij je te hebben gekend… Nu leef je verder in onze vele herinneringen. Het ga je goed. Je komt straks aan. En als het vliegtuig wat vertraging heeft, bekijk het aan de Filippijnse kant. Neem de tijd om aan te komen en te rusten straks in vrede. Geen vaarwel. Maar tot ziens.

 Dominiek Segaert  2008-05-05

WIJ ZULLEN JE MISSEN ELKE DAG door Jef Sneppe

“We zullen je missen elke dag
in kleine en eenvoudige dingen,
maar in ons hart
zal je altijd bij ons blijven.”

 Als coördinator van "Oekraïne Werkgroep" kan ik getuigen dat Medard door iedereen in de werkgroep in het hart werd gedragen en dit zal altijd zo blijven…
Maar eerst en vooral willen wij U, Rosane en heel de familie, onze diep christelijke deelneming aanbieden bij dit toch nog onverwachte heengaan van Medard.
Wij wisten dat hij geveld was door de ziekte die zelfs de grootste optimist klein krijgt. En Medard WAS een optimist: in de laatste maanden maakte hij nog plannen.  Toen hij in maart op bezoek kwam op  onze rommelbeurs ten voordele van Oekraïne had hij nog veel plannen: hij wilde graag nog eens meegaan naar Oekraïne, hij wou ook graag nog naar Compostella, en de Filipijnen  zou voor volgend jaar zijn.
Maar toen hij zijn tijd nam om bij iedere medewerker een babbel te slaan en  nog een stevige handdruk  gaf, hebben velen gedacht : Medard komt afscheid nemen. En als hij vroeg waar is Dirk, waar is Luc, waar is…die en die, getuigt wel dat hij bewust IEDEREEN  wou ontmoeten. En iedereen was blij dat ze hem toen gezien hadden, dat hij wel getekend was, maar vol optimisme om er zich door te slaan. Bij mij bleef er iets hangen omdat hij zo bewust iedereen nog eens wilde zien…
Medard, we zullen je missen; je was één van onze allereerste medewerkers in de vroege jaren negentig. Je was altijd bereid om een handje toe te steken bij het laden van de trucks en het ophalen van goederen.  Jij was, samen met Rosane, de allereerste filmer voor onze Werkgroep in Oekraïne, in 1995 reeds! Prachtige opnamen waarmee we onze Oekraïne Werkgroep meer bekendheid gegeven hebben. En door de beeldverwerking en de keuze van de begeleidende muziek waren de mensen die de film bekeken, ontroerd en bereid om de allerarmsten in Oekraïne te steunen. Voor dit alles en tevens voor de vele plezante momenten die wij samen hebben mogen beleven danken wij u Medard, en zeggen u vooral geen vaarwel, maar tot weerzien aan de overkant!
We zullen je missen…

AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET (Marco Borsato) gekozen door VEERLE (oudste dochter)

 Afscheid nemen bestaat niet.
ik ga wel weg maar verlaat je niet.
M'n lief, je moet me geloven,
al doet het pijn.
Ik wil dat je me loslaat,
en dat je morgen weer verdergaat.
Maar als je eenzaam of bang bent;
zal ik er zijn.

'K kom als de wind die je voelt, en de regen.
'K volg wat je doet als, een licht van de maan.
Zoek me in alles, dan kom je me tegen.
Fluister mijn naam, en ik kom eraan.

Zie! Wat onzichtbaar is, wat je gelooft is waar.
Open je ogen maar, dan zal ik bij je zijn.
Alles wat jij moet doen, is mij op m'n woord geloven.
Afscheid nemen bestaat niet.

'K kom als de wind die je voelt, en de regen.
'K volg wat je doet als, een licht van de maan.
Zoek me in alles, dan kom je me tegen.
Fluister mijn naam, en ik kom eraan.

Kijk in de lucht, kijk naar de zee.
Waar je ook zult lopen, ja ik loop met je mee.
Iedere stap en ieder moment, waar je dan ook bent.
Yeah, yeah, yeah, yeah.
Wat je ook doet, waar je ook gaat.
Wanneer je me nodig hebt, fluister gewoon m'n naam;
en ik kom eraan.

Afscheid nemen bestaat niet.

Klik hier voor het vervolg van het In Memoriam voor Medard