De Familie Gallego
Met de tricycle van de familie, bestuurd door Dodo, de broer van Leah, komen Dominiek en zijn vrouwtje ons ophalen. Een halfuurtje later zijn wij ten huize Gallego. De ganse familie: vader, moeder en de 3 zussen van Leah, (met haar broer Dodo, hebben wij al kennisgemaakt) verwelkomen ons alsof wij familie zijn. We hebben voor elk een kleine attentie mee die met zoveel enthousiasme wordt aangenomen dat wij ons als Sinterklaas en de Kerstman voelen. Zij stellen voor om alle maaltijden bij hen te gebruiken. Wij waarderen dat enorm, maar spreken af om ’s avonds bij hen een volle maaltijd te nemen en ’s middags iets lichts, zoals een broodmaaltijd of soep en soms ook in ons hotel op de kamer of ergens anders. Zo kunnen wij de streek verkennen gedurende de dag.
De volgende dagen bezoeken wij, meestal met Dominiek, Leah en Dodo die ons voert, de omgeving, alsook de projecten die zij steunen zoals de St. Michaelsschool en het opvanghuis voor straatkinderen te Davao.
’s Avonds is het iedere keer feest. Moeder en dochters bereiden gezamenlijk het eten. Een paar keer kunnen wij hen overhalen om ook eens een maaltijd klaar te maken. Na de maaltijd rusten wij uit op hun terras, waar het ’s avonds aangenaam vertoeven is. En als de afwas gedaan is, komt de ganse familie ons vervoegen. Er wordt gebabbeld en verteld, een glaasje gedronken en geproefd van de kazen die we hebben meegebracht. Tussen tien en elf uur worden wij met de tricycle naar ons hotel gevoerd, begeleid door minstens twee familieleden, want Filipinos gaan zelden alleen ergens naartoe.
Zo vliegen de dagen voorbij en aan onze vakantie komt veel te gauw een einde. Zoals wij van de vlieghaven afgehaald zijn met een grote taxi en de ganse familie, zo ook worden wij naar de luchthaven begeleid, de taxi weer proppensvol met de familie en onze bagage. Het wordt een ontroerend afscheid met traantjes en de belofte zeker terug te komen.