Aankomst in Hotel Crisbel
Wij hebben een eenvoudige maar ruime kamer op de eerste verdieping in Hotel Crisbel. Het is er aangenaam fris. We halen enkele spullen uit onze valiezen om een douche te kunnen nemen. De badkamer is al even eenvoudig: een lavabo met daarnaast de douche (geen gordijn en geen afscheiding) en op de grond, onder een kraantje een emmer met een soort beker met steel.
“Een lauwe douche zal deugd doen!” Algauw sta ik eronder en ondervind dat de waterverwarmer niet werkt. Dan maar een koude douche. Ik snap nu ook waarvoor de emmer onder het kraantje dient. De douchekop is zo verkalkt dat het water overal rond spat, uitgenomen op mijn lichaam. Ik laat water in de emmer lopen en giet het met de tabo (letterlijk: een plastiek pot met een steel) over mij. Tenslotte is dit de typisch Filipijnse manier van douchen.
Het is in de namiddag en we hebben nog tijd om boodschappen te doen, want we moeten zelf instaan voor ons ontbijt. Volgens Dominiek is dit de beste en zekerste manier. Anders weet je nooit wanneer je je ontbijt krijgt.
Buiten is het saunaheet. We verkennen de omgeving. Naast het hotel is een warenhuis, waar je van alles kunt kopen, ook eten . Gelukkig is de hitte hierbinnen wat draaglijker door de ventilators. In de afdeling, waar vlees , vis en diepvrieswaren worden verkocht, is er luchtkoeling en we lopen er wat rond om te verkennen terwijl onze lichaamstemperatuur weer normaal wordt. We kopen wat we nodig hebben, trotseren weer de saunahitte en installeren ons in onze kamer.
Morgen komen Dominiek en Leah ons ophalen om de familie te leren kennen.
Ontbijt op de kamer
Na een goede nachtrust ontbijten wij smakelijk op onze kamer: lekker brood, wel wat zoeter dan wij gewoon zijn, confituur en kaas. De kaas hebben wij uit België meegebracht, verschillende soorten die goed bewaren: in stukken, doosjes smeerkaas en voorverpakte sneetjes, enfin van alle soorten. We hebben er een heleboel mee om ook uit te delen aan de familie. Hier in de Filipijnen kun je ook kaas kopen, maar die is niet zo lekker dan bij ons. Koeien worden hier heel weinig gekweekt en melk is een zeldzaam product en is meestal enkel verkrijgbaar in poeder. We zijn blij dat de kaas onze toeristische tocht goed doorstaan heeft. We zaten er wel wat mee in, want het was overal zo warm, dat we schrik hadden dat de kaas in onze valiezen zou smelten.
Met een waterverwarmer die we hebben meegebracht om het water (drinkbaar water uit grote plastiek flessen) te koken en oploskoffie of thee, konden wij ons plan trekken. Wij hebben een tafeltje, stoelen en voldoende gerief op onze kamer om comfortabel te kunnen eten. Tegen de middag komt Dominiek ons afhalen om kennis te maken met de familie, waar wij ook uitgenodigd zijn om te eten.
vervolg zie: Kennismaking met de familie Gallego.
Filipinos houden van lawaai!
Het is rustig in ons hotel. Enkel het gekraai van hanen, het geblaf van honden en het verkeerslawaai dringt door tot op de kamer. Geleidelijk aan vermindert het in de late avond om rond middernacht zo goed als stil te vallen. Volledig stil wordt het nooit! Er is altijd wel een hond die blaft, een haan die kraait of een voertuig dat nog voorbij rijdt.
Op het gelijkvloers van het hotel is er een restaurant, waar we geen last van hebben. Er is ook een zaal waar in de weekends ’s avonds gefeest wordt en muziek gemaakt. De Filipinos houden van lawaai en dat ondervinden wij ook in onze slaapkamer. Wat zij muziek noemen is van een abominabele slechte kwaliteit en zij compenseren dat door het extra luid te zetten! Gelukkig voor ons duurt het maar tot middernacht.
Het is een paar dagen rustig geweest in ons hotel. Maar vandaag zijn er gasten in de kamer naast ons en hun tv staat tegen de muur van ons bed. Zoals gezegd houden de Filipinos van lawaai. Het is precies alsof hun tv naast ons bed staat: onmogelijk om te slapen! In de hoop dat ze uiteindelijk wel hun toestel zullen uitschakelen om te slapen, proberen wij ons wat te ontspannen op bed…
11 uur… 12 uur… 1 uur… Nu heb ik er genoeg van! Ik sta op en ga op de deur kloppen van de kamer naast ons. Geen reactie! Waarschijnlijk staat het geluid te hard zodat ze mij niet horen, ofwel zijn ze in slaap gevallen met de tv aan. Ja, Filipinos houden van lawaai!
Ik probeer tevergeefs om toch in slaap te geraken. Rond 2 uur ga ik naar beneden in de hoop iemand aan te treffen aan de receptie. Ik zie niemand en roep eens. Tot mijn grote verbazing, komt er een meisje met slaperige oogjes van achter de toonbank te voorschijn. Ze lag gewoon op de grond achter de toonbank te slapen! (Filipinos houden niet alleen van lawaai, maar ze kunnen ook overal en op alles slapen!) Ik leg mijn probleem uit en met haar mooiste glimlach, niettegenstaande ik haar zo bruusk heb wakker gemaakt, belooft ze mij dat het in orde komt. “No problem!” Ze slaagt er inderdaad in om onze buren wakker en de tv stil te krijgen.
Eindelijk stilte, voor korte duur, want het ochtendverkeer begint reeds rond 5 uur.
De volgende avond herhaalt zich hetzelfde. De tv van onze buren staat weer te spelen voor gans het verdiep. Maar nu ga ik om 11 uur op de deur kloppen tot ze openmaken en vraag hen om de tv aub stiller te zetten. Met de typische Filipinosmile en “No problem!" wordt de zaak opgelost en hebben wij een rustige nacht.
Als je veronderstelt dat ze het voor de volgende dagen nu wel zullen weten dat wij graag wat stilte hebben om te slapen, dan denk je niet Filipijns. Het is iedere avond hetzelfde, maar eens hard op de muur kloppen helpt ook. No problem!
Bugs! (insecten)
Het is onze tweede vakantie op de Filipijnen en weer logeren wij in Hotel Crisbel. Het is ook het enige hotel in de streek en alles bij elkaar niet slecht volgens Filipijnse normen. We hebben de kamer naast de kamer die wij de vorige keer hadden. Ze is een beetje kleiner, maar wij hebben toch nog ruimte genoeg en een tafeltje, stoelen en gerief om op onze kamer te kunnen ontbijten. En genoeg Belgische en andere kaas die we hebben meegebracht in onze valiezen. Wat wil je nog meer? Ons hotel is tenslotte maar om ons te verfrissen, af te koelen en te slapen.
Als wij ’s morgens vertrekken zeggen wij rond hoe laat wij terugkomen (’s middags of ’s avonds) en wij vragen om de airco een uurtje vroeger aan te steken, zodat het aangenaam fris is als wij op de kamer komen. Meestal is dit geen probleem, op enkele uitzonderingen na, zoals deze avond.
Het is broeierig heet als we deze avond laat op de kamer komen. “No problem!” Wij hebben ons al een beetje aangepast aan de Filipijnse mentaliteit en maken er ook geen probleem van. Wij leggen de airco aan en doen onze kleren uit om te douchen.
Maar wat vliegt daar ineens door de kamer? Een zwart beest(je), ter grootte van een vingernagel, raast van de ene naar de andere kant van de kamer en kwakt met een “pok”op het bed, waar het voor dood blijft liggen. En nog een en nog! Algauw vliegen er tientallen door de kamer en kwakken één voor één neer op het bed en op de vloer: ronde, zwarte, blinkende beesten (beestjes). Vlug trekken wij wat kleren aan en bestuderen de insekten met groeiende verbazing. Nadat ze rondgevlogen hebben als zot, vallen ze ineens dood neer! Ik wil er zeker van zijn dat ze dood zijn en trap er op. Met een krak zijn ze plat en wat mij verbaast is dat er geen vocht uit komt, het is precies een droog omhulsel. Van waar komen ze toch ? Na wat zoekwerk kunnen wij achterhalen waar ze vandaan komen: uit de airco! We leggen de airco stil en inderdaad, er komen er geen meer binnen. Maar de kamer ligt bezaaid met deze zwarte insecten.
Ik besluit om naar de receptie te gaan om dit te melden. Het meisje is nog wakker. Met haar mooiste glimlach reageert ze: “Oh, bugs!” en ze schaterlacht! “No problem!” Ik ga terug naar de kamer, nog verbouwereerd van haar reactie en 5 min. later is ze daar met een borstel en veegblik met steel om de beesten op te vegen. “No problem!” Alles is opgelost! Alleen, als wij de luchtkoeling weer proberen aan te zetten, zijn ze daar weer. Dus moeten wij het dan maar zonder doen.
Gelukkig was het maar een ééndaags verschijnsel en hebben we er nadien geen last meer van gehad.